Zaparcia - wstydliwy problem?
Zaparcie to oddawanie stolca rzadziej niż co 3 dni lub z dużym wysiłkiem lub niepełne, nawet codzienne, wypróżnienie. Najczęściej dotyczy osób po 65 rż , ale problem znany jest w każdej grupie wiekowej, cierpi z tego powodu ok. 3 % dzieci. Powoduje nie tylko znaczne obniżenie komfortu życia, ale może być oznaką zaburzeń pracy jelit.
Istnieją różne przyczyny tej dolegliwości. Wywoływać ją może niewłaściwy styl życia (niedostateczna ilość błonnika w diecie, siedzący tryb życia), może być również objawem wielu schorzeń endokrynologicznych (cukrzycy, nadczynności przytarczyc, niedoczynności tarczycy, nadmiaru wapnia lub niedoboru potasu i magnezu we krwi), neurologicznych (stwardnienia rozsianego, choroby Parkinsona, urazów i guzów odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa) oraz chorób tkanki łącznej. Często dolegliwość ta współistnieje z depresją i nerwicą lękową.
Zaparcia mogą być skutkiem przyjmowania niektórych leków np. preparatów żelaza, środków zobojętniających kwas solny, leków przeciwdepresyjnych oraz niektórych leków nadciśnieniowych.
Niepokojącymi objawami towarzyszącymi zaparciom są obecność krwi w stolcu lub dodatni wynik badania kału na krew utajoną. Skłaniają one do dakładniejszej diagnostyki z uwagi na konieczność wykluczenia choroby nowotworowej jelita grubego.
Niezależnie od przyczyny zaparć zaleca się spożywanie dużej ilości płynów, zwłaszcza wody mineralnej, zwiększenie zawartości błonnika w diecie (surowe warzywa i owoce, ciemne pieczywo z dodatkiem ziaren). Zawsze wskazana jest większa aktywność fizyczna. Nie nadużywajmy środków przeczyszczających! Stosujmy je sporadycznie, starajmy się zrozumieć przyczynę naszego problemu, nie wstydźmy się porozmawiać o tym z lekarzem. Szybkie rozpoznanie choroby może uratować nam życie .
